Mijn belofte aan jou
"Je bent hier veilig. Je bent hier geliefd. Je bent hier thuis – bij jezelf. "
Ik bied jou de veiligheid om de pauzeknop in te drukken zodat je opnieuw kan ademen.
Vanuit rust ervaar je weer ruimte en ontdek je jouw eigen kracht.
Want iedereen heeft het recht
Om in alle vrijheid zichzelf te zijn,
zonder zich eerst leeg te geven,
zonder schuldgevoel,
zonder de verwachtingen van anderen te vervullen.
Om gezien en geëerd te worden voor wie je bent.
Jouw stem te laten horen.
Jouw waarheid te mogen delen.
Mijn verhaal
Ik weet waarover ik praat. Niet omdat ik het gelezen heb in boeken, maar omdat ik het zelf heb doorleefd. Ik heb die rollen gedragen. Ik was die leidinggevende die dacht dat ik enkel goed genoeg was voor deze functie als ik 's avonds en tijdens het weekend mails zat te beantwoorden of als ik mijn laptop en werk meenam op vakantie. Die ondernemer die zich enkel ondernemer durfde noemen als ze 7 op 7 werkte, want dat doen enkel de succesvolle ondernemers, ja toch? Die alleenstaande moeder die er altijd (fysiek) moest zijn voor haar kinderen want ik voelde me schuldig over de scheiding en moest er dus voor zorgen dat ik hun als moeder niet opnieuw in de steek liet.
Ik durfde niet te stoppen. Niet omdat ik niet wilde, wel omdat ik het gewoonweg niet kon, maar het ook als alleenstaande moeder financieel niet kon. Ik bleef doorgaan, dag na dag, met een lichaam dat schreeuwde van uitputting en die chronisch onder stress stond. Ik dacht dat dit "het leven was", meer nog "dat dit nu eenmaal mijn leven was".
Op een bepaald moment wist niemand het. En niemand vroeg het. Ik zat met lege handen, geen eten in huis, onzichtbaar in een hoekje van mijn eigen huis. En niemand vroeg zich überhaupt af of alles oké was met mij. Niemand zag dat ik brak. En eigenlijk wou ik ook niet dat ze het wisten. Ik had genoeg mensen rondom mij die mij graag zagen. Mensen die mij zouden hebben geholpen. Maar ik kon hun niet zeggen dat het niet lukte. Dat klopte niet met het beeld dat ze van mij hadden: de sterke Leen die alles kan. Ik droeg een masker van onkwetsbaarheid, terwijl ik binnenin instortte.
Ik wijs niemand met de vinger. Integendeel. Zij kregen de indruk van mij dat ik alles onder controle had, dat was ook wat ik naar buiten toe liet zien. En net door dit alles hebben ze mij een belangrijke les geleerd: hulp is altijd in de buurt, als je het durft te vragen. Ze leerden mij dat mijn angst voor "imagoschade" losgelaten mocht worden. Dat liefde ontvangen van anderen niet afhankelijk is van mijn prestaties. Ik hoef niet te bewijzen dat ik het waard ben om liefde of hulp te mogen ontvangen. Ik ben perfect zoals ik ben, ook wanneer het mij allemaal even te veel is.
De kracht van kwetsbaarheid -
Van donker naar licht
Vandaag draag ik drie rollen tegelijk: een prominente rol binnen Thomashuizen België, een bezielde ondernemer, een moeder, maar bovenal de vrouw Leen. De balans in mijn leven bewaren tussen geven en ontvangen, tussen werken en tijd nemen voor mezelf, tussen moeder zijn en ook gewoon mens mogen zijn, blijft een dagelijkse oefening, en ik ben er niet elke dag even goed in. Maar dat is oke weet ik intussen. Ik heb geleerd dat eerlijk zijn naar mezelf toe geen zwakte is, maar mijn grootste kracht.
Ik stel mezelf op de eerste plaats. Ik communiceer helder over mijn noden en mijn grenzen. En ik heb ontdekt dat de wereld niet instort als ik even stop.
Het pad naar onze werkelijke zelf is er vaak eentje van vallen en opstaan. Hoe eerlijker ik was tegen mezelf, hoe minder pijn het deed om te vallen, hoe makkelijker het werd om terug rechtop te gaan staan. Elk “donker” moment waar ik doorheen ging, liet mij zien dat er minstens één zekerheid is en dat is dat het nadien altijd licht wordt.
Je bent al heel,
je hoeft het jou enkel nog te herinneren
Het leven is geen wedstrijd om de beste te worden, om het beste geleefd te hebben, om het meeste bereikt te hebben. Je bent hier niet om nog beter en beter en beter te worden. Je bent hier om jou te herinneren wie je bent. En wie je bent dat is sowieso altijd de beste versie van jezelf op dat moment.
Laat de strijd om alsmaar beter te willen worden, los.
De rust die ik in mezelf ervaar en die andere mensen ook bij mij ervaren is er niet gekomen door mezelf beter te willen maken. Die is er gekomen op het moment dat ik het idee om mezelf te “verbeteren” heb losgelaten. Die is er gekomen door mezelf graag te zien en dat voor de volle 100%.
En dat is wat ik ook jou met heel mijn hart toewens.
Jou terug mogen herinneren hoe mooi je bent.
Veel liefs,
Leen