Ik geef je de pauze die jouw lichaam al jaren nodig heeft

“Leen, jouw lichaam staat al jaren onder chronische stress”
De zeer confronterende, maar duidelijke boodschap die ik in 2022 kreeg van mijn personal coach die mij begeleidde voor mijn marathon. ​​​​​
Mijn eerste reactie: “ik heb helemaal geen stress, ik ervaar helemaal geen (negatieve) stress of spanning in mijn lichaam.”

En toch had hij gelijk, ook al kon ik dat toen nog niet zien.
Wat ook heel logisch is, want als je zenuwstelsel in (chronische) stress zit, dan lukt het ook niet om vanuit helderheid te kijken naar iets. Dan zie je het oprecht niet.

Als onderneemster, leidinggevende of als de spil in het gezin, lijkt het bovendien soms ook écht onmogelijk om te zeggen: "Ik kan niet meer."

Omdat het niet geaccepteerd wordt in een wereld die vrouwen als eeuwig sterk ziet. Of omdat je denkt dat het "niet anders kan" en dat stoppen gelijkstaat aan falen. Omdat je, als alleenstaande, geen veiligheidsnet hebt om op terug te vallen.

Toegeven dat het jou even niet meer lukt, voelt vaak als een nederlaag en de angst om de ballen te laten vallen is vaak groter dan de pijn van het vastlopen. 

"Ik kan niet meer"

De meest bevrijdende uitspraak, geloof mij echt waar. Ook al voelt het nu beangstigend.

Ik sprak het eerst uit voor mezelf, aan mezelf. Nadien tegen mijn partner. “Ik ben op en ik wil dat dit stopt”

Sterk zijn wordt vaak verward met onkwetsbaarheid. Vooral voor vrouwen in hogere/leidinggevende posities of als enige zorgdrager, is kwetsbaarheid nog vaak een groot taboe.

"Ze zullen denken dat ik niet sterk genoeg ben."
"Als ik stop, verlies ik mijn status, mijn inkomen, mijn identiteit."
"Ik moet alles zelf oplossen, niemand anders kan dit."

Zolang tot jouw lichaam het overneemt en de uitputting je dwingt tot stilstand.

Het begint bij jezelf de toestemming geven om te mogen stoppen. Jezelf te gunnen om opnieuw te voelen wat je nodig hebt om voor jezelf te kunnen zorgen.