Ik geef je de pauze die jouw lichaam al jaren nodig heeft

Je houdt alle ballen in de lucht en intussen loopt die van jou leeg

Het is geen falen, wel iets dat jou op een unieke manier raakt.
Maar misschien is het zwaarste gewicht niet de druk zelf, maar het onvermogen om toe te geven dat je breekt.

Vanuit hoge posities, als ondernemer of als de spil in het gezin, is het bijna onmogelijk om te zeggen: "Ik kan het niet meer."

Omdat het niet geaccepteerd wordt in een wereld die vrouwen als eeuwig sterk ziet.
Omdat je denkt dat het "niet anders kan" en dat stoppen gelijkstaat aan falen.
Omdat je, als alleenstaande, geen veiligheidsnet hebt om op terug te vallen.
Omdat de angst om de ballen te laten vallen of de angst voor een oordeel, groter is dan de pijn van het vastlopen.

Toegeven dat het jou even niet meer lukt, voelt vaak als een nederlaag. Maar dat toegeven is juist de eerste stap naar leven in plaats van overleven. Zelfs (zéker) wanneer alles en iedereen jouw influistert dat dit niet zo is.

Rust en balans ervaren begint bij jou

Durven uitspreken wat je nodig hebt. Wat voor jou belangrijk is.
En toch is het zo moeilijk om te zeggen: "Ik kan het niet meer".

Sterk zijn wordt vaak verward met onkwetsbaarheid. Vooral voor vrouwen in hogere/leidinggevende posities of als enige zorgdrager, is het erkennen van kwetsbaarheid nog vaak een groot taboe.

"Ze zullen denken dat ik niet sterk genoeg ben."
"Als ik stop, verlies ik mijn status, mijn inkomen, mijn identiteit."
"Ik moet alles zelf oplossen, niemand anders kan dit."

Zolang tot jouw lichaam het overneemt en de uitputting je dwingt tot stilstand.

Balans vinden begint bij jezelf de toestemming geven.
Het is geen streven naar perfectie.
Het vraagt liefde, mildheid en zachtheid.

Maar ook eerlijkheid. 

Jezelf het gunnen om opnieuw te voelen wat je nodig hebt om voor jezelf te kunnen zorgen.

Geef jezelf vandaag de toestemming.